Kendi Kendine


İnsanın kendi kendine yetebilme biçimine verilen isim ne olursa olsun bu uğraş insanoğlunun en baştan beri verdiği savaştır. Kendi kendine. Kendine motivasyon. Kendine yetebilme. Kendi başına. Daha birçok isim sayabiliriz.Fakat insanın kendisiyle baş başa kalıp kendi fikirlerini kendine kabul ettirebilmesi ve kendisini tarafsız bir şekilde yargılayabilmesi demek kendisine yettiği gibi diğer insanlara da umut ışığı olabilir.
Kendi kendine yetebilmek.

               Neler yapıyoruz kendimize yetebilmek için ? Yeterli seviyede okuyor muyuz ? Düşünüyor muyuz kendimize yettiğince ? Sıkışıp kalıyor muyuz yoksa dağ gibi biriken dertlerimizin arasında ? Zamana yayabiliyor muyuz planlanmamış fikirlerimizi ? Yoksa herkes öldürüyor mu sevdiğini kimi bir bakışıyla kimisi ise bir kalem ve kağıtla ?
                Motivasyon ihtiyacı her zaman olmaktadır. Bu ihtiyacı karşılayabilecek güzel konuşmacılar olmayabilir çevremizde. Bizleri gireceğimiz hangi savaş olursa olsun hazırlayacak birileri olmayabilir belki de. Nasıl yeteceğiz kendimize ?
                Özgüvenimizi yerine getireceğiz tekrar. Bazı formüller geliştireceğiz. Küçük işler başaracağız mesela. Bardağı salondan mutfağa kırmadan götürecek halimiz yok. O kadar büyük işlere kalkışabilmek için önce bardağı üretebilecek özgüvenli insanların var olması gerekir. Biz daha çok atomu parçalayacağız bakışlarımızla. Boş boş bakan gözlerle süzeceğiz kitap sayfalarını belki de başlangıçta. Resimlerine odaklanacağız önce.Farklı gelecek ilk başlarda. Sonra alışacağız.Okumanın ne kadar yararlı bir şey olduğunu dışarıda insanlarla konuşurken anlayacağız.
                Şık bir restaurantta sipariş veremeyince anlayacağız ne kadar bağlanmış dilimiz. Zihnimiz ne kadar bulanık. Okuyacağız arkadaş. Okumaktan geçecek o yol.
                Kendimize güvenimizi sağlamlaştıracağız. Mesela her gün yeni bir kelime öğreneceğiz yabancı bir dilde. Bunu göstereceğiz topluma. Öğrenilebildiğini ve öğretilebildiğini. Ahmat bir toplum olmayacağız. Mesela büyük işler başaran insanları kutlayacağız. Ellerini sıkıp nasıl yaptıklarını merak edeceğiz. Meyve veren ağacı taşlamaktansa bize meyve vermesini isteyeceğiz. İsteyeceğiz ki çekirdeklerinden kendi ağacımızı dikebilelim.
                Elimizde kalan son kırıntılarımızı da bölüşelim. Bölüşelim ve çoğalalım. Bizim gibi düşünen insanların sayısını arttıralım. Ortak paydalarda buluşup fikirlerimizi duyuralım. Belki o zaman yaşamaya değer birşeyler olur hayatımızda.

2 yorum:

  1. Motivasyon insan her zaman ihtiyaç olur.Doğru doğru.Katılıyorum.Daha beklerız yeni yazilarınızı.

    YanıtlayınSil
  2. Yazılarınızı okumaktan çok keyif alıyorum

    YanıtlayınSil